Uitgever: Rainbow
Pagina's: 235
Prijs: €15,-
Waardering: 3,5 ⭐️⭐️⭐️
Recensies

Uit je comfortzone: Poëzie

Soms moet je als lezer eens lekker uit je comfortzone stappen.

Althans, dat vind ik!

Ik heb al enkele malen een uitstapje gemaakt naar literaire boeken en tot nu toe zijn die uitstapjes mij nog steeds bevallen. Alhoewel ik van mening ben dat je echt niet alles goed hoeft te vinden.

Nu vond ik het tijd worden om een uitstapje te maken naar iets dat echt volledig buiten mijn comfortzone ligt.

Poëzie!

Als ik denk aan poëzie, is het eerste dat mij te binnen schiet, de gedichtjes die in mijn poëzie album stonden. Uiteraard zijn die versjes en gedichten bij lange na geen echte poëzie.

Daar ging ik dus de mist in. Want wat is poëzie dan eigenlijk wel?


Poëzie

Volgens Poëzie verrijkt is de definitie van Poëzie als volgt:

“Van poëzie bestaan er evenveel definities als dat er dichters zijn. Daarnaast wordt de term poëzie vaak in verschillende betekenissen gebruikt. Wij behandelen hier de meest gangbare definities van de drie meest gebruikte betekenissen van poëzie:

1. Poëzie is een taaluiting waarbij een grote nadruk ligt op vorm, klank en beeldspraak.
2. Poëzie is dichtkunst.
3. Poëzie is een ongrijpbare esthetische ervaring.

In de eerste definitie bedoelen wij met vorm onder andere de indeling in strofen, doelbewuste regelafbrekingen en experimenteel gebruik van lettertypes. Met klank bedoelen wij zaken als rijmmetrum en melodie. Bij beeldspraak kan je onder andere denken aan vergelijkingpersonificatie en metafoor.

Voor mij werd hierdoor duidelijk dat poëzie het best overkomt wanneer het voorgedragen wordt. Doordat het wordt voorgelezen, hoor je de juiste klemtonen. Dit kan door een ander zijn, maar ook door het zelf hardop te lezen.

Daarnaast is het gebruik van niet alledaagse woorden, zinnen en vergelijkingen iets dat veel in poëzie voorkomt.

En niet geheel onbelangrijk, het juist niet precies kunnen uitleggen waarom je het nu precies mooi vind. Het ‘ongrijpbare’. Je kunt namelijk zelfs gedichten mooi vinden alleen al vanwege de klank wanneer je het hoort. Dat juist de klank je raakt en niet zozeer de woorden. Een interessant gegeven naar mijn mening!


‘Geef me nu eindelijk wat ik altijd al had’

“In de gedichten van De Coninck gaat het er niet om grote vraagstukken op te lossen, evenmin wordt er gepoogd een vaststaande waarheid te vinden. De dichter zoekt in zijn werk naar iets anders: het alledaagse. Door middel van speelse omgang met taal probeert hij de werkelijkheid te ontmaskeren, illusies te doorgronden en de absurditeit van het dagelijks bestaan bloot te leggen. Met prachtige beelden en onverbloemde bewoordingen geeft hij rake karakteriseringen van de wereld om hem heen. Daarnaast schroomt hij niet om in zijn gedichten zijn poëticale opvattingen openlijk uit te dragen.

Met Geef me nu eindelijk wat ik altijd al had bewijst Kristien Hemmerechts, weduwe van De Coninck en bezorgster van deze bloemlezing, zich als groot kenner van zijn werk.”


Mijn eerste ervaring

Bij uitgeverij Rainbow werd een nieuwe editie uitgebracht van een bundel gedichten van Herman de Coninck.

Wie? Precies. Dat had ik dus ook. Geen idee wie Herman de Coninck was en wat hij deed.

Hij blijkt een bekende Vlaamse dichter te zijn geweest. En hij stond bekend als ‘de man die zijn volk poëzie leerde lezen’.

Bovenstaande combinaties kunnen niet beter dacht ik en ik heb dan ook meteen de stoute schoenen aangetrokken en uitgeverij Rainbow gevraagd of ik een exemplaar mocht ontvangen om eens lekker uit mijn comfortzone te stappen.

Binnen enkele dagen ontving ik mijn allereerste gedichtenbundel en kon ik een voor mij vreemde wereld binnen gaan.

Voordat ik aan de bundel begon, besprak ik poëzie in het algemeen met mijn tante. Naast mij, is zij de enige andere persoon in de familie die ook graag leest.

Het was fijn met haar te kunnen bespreken hoe poëzie gelezen zou kunnen worden en al snel kwam ik erachter dat poëzie iets kan zijn dat je raakt. En ook dat je niet alles van een zelfde dichter mooi hoeft te vinden. Dat stelde mij eigenlijk wel gerust.

Ook gaf mijn tante aan dat poëzie vaak het mooist is als je het hardop uitspreekt. Dus als je de woorden en de zinnen hoort met de juiste klemtonen.

Toen ik aan de bundel van Herman de Coninck begon, was het eerste dat mij opviel, dat de meeste gedichten op zijn persoonlijk leven waren gericht. En dan vooral op zijn vrouw en zijn dochter.

Omdat hij als man schrijft over vrouwen, en hier en daar ook pikant is, konden niet alle gedichten mij echt raken.

Misschien was ik op zoek naar “wijze” woorden over belangrijke onderwerpen, die ik in zijn gedichten niet perse vond.

Sommige gedichten begreep ik ook niet helemaal en kwamen voor mij over als loze woorden. Ik denk dat dit te maken had met het feit dat deze gedichten meer voor hemzelf waren geschreven als voor een ander.

Toch raakte zijn woordgebruik en zijn zinnen mij wel, wat maakte dat ik gedicht na gedicht las.

Ik vond het intrigerend om te zien hoe hij met woorden speelde en vergelijkingen maakte die je zelf niet had kunnen bedenken. En ook had ik absoluut het gevoel dat ik met deze geselecteerde gedichten een kijkje kreeg in een bijzonder leven van een bijzondere man, die vooral ontzettend veel van zijn dochter heeft gehouden.


Mooiste gedicht

Ondanks dat ik niet alle gedichten even mooi vond, of begrijpelijk, waren er een aantal die mij wel wisten te raken.

Hieronder licht ik er twee voor jullie uit, met een kleine uitleg van mijn kant.

Liefje,

laat mijn verdriet altijd groter wezen
dan het jouwe
zodat het eromheen kan liggen
als armen.

Wees niet droef als ik zal heengaan,
dan zal ik altijd aan je denken.

En anders ook.

Een van mijn grootste angsten is om dood te gaan en mijn man achter te laten en te moeten missen. Op de een of andere manier gaf dit stukje tekst mij troost. De woorden voelen troostend en al helemaal als je ze hardop voorleest.

Twee

Destijds in kinderspelletjes kon je,
bv. als je veter was losgeraakt,
gewoon ‘twee’ zeggen, en dan stond je
even buitenspel, niemand mocht je dan nog aantikken.

Voor jou had dat moeten blijven gelden.
Dat je ‘twee’ zei, ‘ik ben even mijn man kwijt’, en dat die laatste tien jaar dan niet hoefden mee te tellen.

Of dat je, in plaats van te sterven,
gewoon verstoppertje speelde
en dat we je nog steeds
niet hadden gevonden.

In 2017 overleed mijn broer door een ongeluk met zijn vrachtwagen. Ik hoef vast niet uit te leggen hoe groot dit verdriet nog steeds is.
Dit gedicht, en vooral de laatste regels deden mij meteen aan hem denken en hoe graag ik zou willen dat hij er nog was maar gewoon even niet gevonden wilde worden.


Conclusie

Als conclusie kan ik zeggen dat mijn uitstapje buiten mijn comfortzone mij niet slecht is bevallen.

Herman de Coninck is misschien niet de juiste dichter voor mij, alhoewel hij mij met enkele gedichten heeft kunnen raken en laten nadenken over mijn eigen leven en vooral het gemis dat ik ervaar.

Deze bundel heeft mij absoluut wel nieuwsgierig gemaakt naar meer poëzie en dichters, en dat was wel mijn uiteindelijke doel.

Deze uitstap buiten mijn comfortzone is wat mij betreft dan ook geslaagd!


Herman de Coninck

Herman August Paul De Coninck (Mechelen, 21 februari 1944 – Lissabon, 22 mei 1997), beter bekend onder de schrijversnaam Herman de Coninck, was een Vlaams dichter, essayist, journalist en tijdschriftuitgever.

(Bronnen: Wikipedia)

Benieuwd geworden naar deze prachtige bundel? Bekijk hem dan via mijn persoonlijke link hieronder!

Laat een antwoord achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Op deze tekst zit copyright!