Uitgever: Vrijdag
Pagina's: 264
Prijs: €19,95
Waardering: ⭐️⭐️⭐️
Recensies

Tine Bergen – Zullen we het liefde noemen?

Toen Tine Bergen mij via Instagram benaderde met de vraag of ik met haar nieuwste boek zou willen deelnemen aan een blog tour, zei ik daar geen nee tegen.

Ik las niet eerder iets van Tine Bergen en aangezien ‘Zullen we het liefde noemen?‘ een psychologische thriller is, was mijn nieuwsgierigheid gewekt!

Wat ik van het boek vond lees je hier!


“Esther houdt van haar man Stef en van haar kinderen, uiteraard. Ze houdt van haar vader, al zou ze dat soms liever niet willen. Want houdt haar vader wel van haar? En hoeveel houdt Esther van die andere man, Jack?

Wanneer haar achtjarige zoon Linus de overbuurman doodrijdt, wijst alles eerst op een ongeluk. Dat gelooft Esther toch. Maar is dat wel zo? Want die overbuurman is ook wel de leerkracht die Linus vorig schooljaar het leven heel erg zuur maakte.

De inspecteur die op de zaak wordt gezet doet zijn werk grondig, dus rest Esther geen andere keuze dan dit zelf ook te doen. Al moet ze daarvoor haar eigen leven wel heel scherp onder de loep nemen.
Van hoeveel mensen kun je tegelijkertijd houden? En hoeveel doe je voor de mensen die je graag ziet?”


Het verhaal & de schrijfstijl

Liefde overwint alles. Of toch niet?

Esther houdt heel veel van haar kinderen en haar man Stef. Maar heel heel heel erg stiekem houdt ze ook van Jack. De man waarbij zij zichzelf kan zijn.

Als de achtjarige zoon van Esther en Stef per ongeluk de buurman dood rijdt, die daarnaast ook nog eens zijn leraar is, zet de politie alles op alles om het ongeluk te reconstrueren.

Maar was het wel een ongeluk? De leraar was ook niet erg geliefd binnen het gezin.

Het ongeluk zet de relatie tussen Esther en haar gezin op scherp. En wie spreekt er nu de waarheid? Spreekt er überhaupt iemand de waarheid? En wat heb je over voor de mensen waar je heel veel van houdt?

Het boek begint met een hoofdstuk waarin Esther op bezoek is bij haar opa. Veel wordt er nog niet duidelijk. Waar is hij en wat is er met hem aan de hand? Vermoedens zijn er zeker, maar we voelen vooral met Esther mee.

Het verhaal is geschreven vanuit het perspectief van Esther in de derde persoon. We krijgen haar kant van het verhaal te zien en te horen.

De hoofdstukken hebben geen cijfers of titels en zijn vrij kort. Dit maakt, naast de vlotte schrijfstijl van Tine Bergen, dat je absoluut door het boek heen vliegt.

In het verhaal wordt met regelmaat geswitcht naar het verleden. Dit gebeurt midden in de tekst zonder aankondiging, vanuit een gedachte van Esther.

Persoonlijk vond ik dit hier en daar wat storend worden omdat ik continu moest blijven opletten.

De stukjes uit het verleden gaven wel verdieping, maar niet alles leek mij even belangrijk voor het verhaal dat zich in het heden afspeelde.
Ook zag ik steeds weer veel herhaling in deze terugblikken. Dat vond ik jammer want het was mij inmiddels duidelijk dat Esther het niet gemakkelijk heeft gehad in haar jeugd.

In het begin van het verhaal was mij niet helemaal duidelijk waar het verhaal naartoe ging. Her en der was de afwisseling soms ook zo snel tussen de hoofdstukken dat er even geen touw aan vast te knopen leek.

Uiteindelijk krijg je gelukkig wel steeds beter een beeld van de personages en de verhoudingen. De drang om te willen weten wat er echt gebeurd is wordt groter naarmate het onderzoek vordert.

Juist doordat je aan het twijfelen wordt gebracht, wordt de spanning in het verhaal opgebouwd. Dat maakte toch dat ik pagina na pagina omsloeg.

Het einde van het verhaal was er één die ik persoonlijk niet aan zag komen. Daar werd ik dus absoluut positief door verrast!

Wel vond ik het einde heel snel een punt hebben en was ik eigenlijk nog wel nieuwsgierig naar hoe het ‘echt’ afloopt binnen het gezin.

Het verhaal bevat verschillende thema’s zoals geestelijke mishandeling, automutilatie, suïcide, alcoholisme. Maar ook thema’s als liefde, gezin en vriendschap.


Personages

Je leert Esther uiteraard in dit verhaal het beste kennen. Jammer genoeg weet je dus alleen wat Esther denkt en denkt te weten wat anderen denken of verbergen.

Je voelde wel de frustratie als moeder en de onmacht als psycholoog om je eigen gezin, en vooral je zoon, niet te kunnen helpen. Dat maakte het verhaal absoluut interessant.

Zoals eerder aangegeven is er wat betreft Esther voldoende verdieping, wellicht iets te veel herhaling hier en daar met passages uit het verleden.

Andere personages vind ik oppervlakkig en leer je nauwelijks kennen, behalve door de ogen van Esther.


Conclusie

Zullen we het liefde noemen?‘ was een interessant boek waarvan vooral het einde mij verrast heeft.

Was het een boek voor mij? Ik denk niet helemaal.

Ik was niet heel erg fan van de schrijfstijl vanwege de herhalingen en de vele terugblikken naar het verleden midden in de tekst.

Toch vind ik het verhaal an sich interessant. En vooral de vraag wat je over hebt voor de mensen waarvan je veel houdt.

Het boek heeft uiteindelijk drie sterren van mij gekregen vanwege de hoofdlijnen van het verhaal en vooral het onvoorspelbare einde.


Over de auteur

Tine Bergen (1981) studeerde Germaanse talen en antropologie. Mensen en verhalen vormen de rode draad in haar leven. Ze is in het bijzonder geboeid door hoe verhalen kunnen binden en helen. Bergen is journalist en schrijft jeugdboeken, fictie en non-fictie voor volwassenen. In 2018 verscheen haar intens mooie familieroman Merg en in de zomer 2019 werd die gevolgd door de veelgeprezen literaire thriller Vissen praten niet.

(Bron: Uitgeverij Vrijdag)



Ben je benieuwd geworden naar dit boek van Tine Bergen? Bekijk het dan via mijn persoonlijke link hieronder!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Op deze tekst zit copyright!