Uitgever: Cargo
Vertaald door: Marika Otte
Pagina's: 256
Prijs: €20,99
Waardering:⭐️⭐️⭐️
Recensies

Susanne Jansson – Winterwater

Niet eerder hoorde ik van auteur Susanne Jansson.

Toch heeft ze al een thriller op haar naam staan, want ze debuteerde in 2017 met haar thriller ‘Het offerveen‘.

Tijd dus voor mij om kennis met haar te maken door haar tweede, en helaas laatste, boek ‘Winterwater‘ in te duiken.

(Van Standaard uitgeverij & uitgeverij Cargo mocht ik een recensie exemplaar ontvangen in ruil voor een eerlijke recensie)


“Op steeds dezelfde dag in januari verdwijnt een jong kind in de golven.
Welk gruwelijk geheim verbergt het water?

Martin, zijn vrouw Alexandra en hun twee jonge kinderen zijn net verhuisd naar het oude zomerhuis van de familie, op een afgelegen eiland voor de kust van Zweden. Als Martin daar zijn driejarige zoon Adam een paar minuten uit het oog verliest om de telefoon op te nemen, is het jongetje verdwenen. Hij vindt alleen nog het rode emmertje waarmee Adam speelde, dobberend in de zee.

De politie concludeert dat Adam is verdronken en sluit het onderzoek. Martin belandt in een diepe depressie en zondert zich steeds verder af van zijn gezin, verteerd door schuld.

Dan vindt hij op de zolder van het huis een mysterieus logboek waarin melding wordt gemaakt van andere kinderen die in het huis woonden en hun dood vonden in de zee. Allemaal op dezelfde dag in januari, maar met tientallen jaren ertussen. Martins hoop dat Adam nog leeft wordt aangewakkerd en hij gaat op zoek in de kleine, afgezonderde gemeenschap.”


Het verhaal & de schrijfstijl

Martin woont met zijn vrouw Alexandra en hun twee kinderen in het dorpje Ekevik op het eiland Orust.

Als zijn vrouw samen met hun dochtertje vertrekt voor een lang weekendje wellness, besluit Martin er een heerlijk vader zoon weekend van te maken met zijn zoontje van drie, Adam.

Op het moment dat de twee op weg willen om te gaan picknicken, gaat de telefoon. Martin schiet snel terug de woning in om op te nemen.

Bij terugkomst blijkt er echter geen enkel spoor meer te zijn van Adam.

Martin slaat doodsangsten uit en begint meteen met zijn zoektocht. Dan ziet hij het rode emmertje van zijn zoontje in de zee dobberen…

Hij slaat alarm en een grote zoektocht wordt op touw gezet. Uiteindelijk wordt het lichaam van Adam niet gevonden en de politie gaat uit van verdrinking.

Martin heeft moeite om met zichzelf te leven en sluit zich meer en meer af voor zijn omgeving. Hij verdrinkt in depressieve gevoelens en schuldgevoel.

Totdat hij op de zolder van hun oude vissershuisje een doos vindt met een boek waarop dezelfde datum staat vermeld als de datum van vermissing van zijn zoontje.

De hoop dat Adam nog leeft, groeit bij Martin en hij besluit onderzoek te doen naar de vermissingen die plaatsvonden op steeds dezelfde datum in de afgelopen jaren.

Het boek begint met een bijzonder proloog waarin lijkt alsof de natuur, de zee zelf, aan het woord is.

Ik voelde mij persoonlijk meteen aangetrokken tot de wijze van schrijven en het prachtige woordgebruik. De proloog zorgt voor een naargeestig gevoel.

Susanne heeft absoluut een beeldende schrijfstijl en dat vond ik persoonlijk prachtig.

In het eerste hoofdstuk maken we kennis met vader Martin en het verhaal is vanuit zijn perspectief in de derde persoon geschreven. Voelbaar is dat er een duister randje aanwezig is rond het leven in hun huisje aan de zee.

Mede door het onverklaarbare gedrag dat de driejarige Adam vertoont midden in de nacht.

In het eerste hoofdstuk wordt ineens geswitcht naar het perspectief van een ander personage, kunstenares Maya. Deze switch kwam nogal onverwacht en haalde voor mij meteen de spanning uit het verhaal.

Hierdoor voelt het verhaal, zeker aan het begin, verwarrend. Het is hiermee voor mij niet duidelijk waar Susanne heen wilde met haar verhaal.

Als aan het einde van het boek ineens hoofdstukken worden toegevoegd vanuit een derde persoon, is de verwarring echt compleet. Voor de spanning zou Susanne er goed aan hebben gedaan dit personage eerder te introduceren.

Al tijdens het lezen vroeg ik mij af in hoeverre de benaming van ‘thriller’ klopte bij dit boek. De focus lag enorm op het verdriet van de ouders en de flinke depressieve periode waarin vader Martin verdwijnt.

Hierdoor voelde het boek meer als een dramatische roman en viel de spanning die ik zoek in een thriller weg.

Susanne heeft geprobeerd met de vondst van het logboek de spanning terug te brengen in het verhaal, maar is hierin wat mij betreft niet geslaagd.

Dit gold ook voor toevoegingen als dreigbrieven die naar meerdere mensen verstuurd zijn.

Alles bij elkaar lijkt het een onsamenhangend geheel dat op meerdere punten onvoldoende is uitgewerkt.

Mijn vermoeden is dat Susanne al tijdens het schrijven dezelfde conclusie trok, want ze voegt een korte alinea/gebeurtenis in het verhaal toe waarvan mijn haren overeind gingen staan.

Dat had echter niet te maken met hoe goed deze alinea was, maar eerder met hoe ontzettend slecht en walgelijk.

Susanne besluit namelijk vanuit het niets haar hoofdpersoon iets te laten doen met hun kat. En ik kan je vertellen dat de kat er niet goed vanaf is gekomen.

Alhoewel deze gebeurtenis maar in een paar zinnen is samengevat, en Susanne vermoedelijk vooral wilde laten zien hoe diep haar hoofdpersonage in een depressie zat, vind ik dit persoonlijk not done.

Ik snap niet dat je als schrijver hiermee iets denkt toe te voegen aan een verhaal. En als je als schrijver dit soort dingen denkt nodig te hebben in je verhaal om het spannender te maken en je hoofdpersoon beter uit te werken, dan sla je wat mij betreft de plank volledig mis!

In de laatste hoofdstukken wordt toegewerkt naar een plot dat, eerlijk is eerlijk, nogal onverwacht kwam.

Echter, ondanks deze verrassing, voelde het voor mij als mosterd na de maaltijd en was ik er eigenlijk niet van onder de indruk.

De laatste pagina’s bevatten echter dezelfde naargeestige toespelingen die je in het proloog vindt.

En hoewel dit je laat nadenken over de duistere kant van dit verhaal, valt het einde volkomen in het niet door de rest van het verhaal.

Een hoop gemiste kansen dus.


Personages

In het begin van het boek was het even zoeken om welke personages het verhaal precies draaide.

Het komt er op neer dat vooral vader Martin van belang is en daarnaast kunstenares en fotografe Maya.

Wie het eerste boek, ‘Offerveen’ van Susanne heeft gelezen, zal het personage van Maya onmiddellijk herkennen.

In dat eerste boek heeft ze een rol als politiefotograaf.

Echter wordt dit in dit boek meerdere malen herhaald en heeft dit verhaal niets met het eerste boek te maken. De boeken zijn dus prima los te lezen en absoluut geen onderdeel van een serie.

Maya is in dit verhaal niet verbonden met de politie en is hier vooral kunstenaar.

De hoofdstukken vanuit Martin zijn het meest aanwezig in dit boek, omdat het natuurlijk de verdwijning/verdrinking van zijn zoontje betreft.

Alhoewel er hier en daar het een en ander is uitgewerkt aan achtergrond en verdieping, vond ik het te summier om een band met hem op te bouwen.

Zijn depressie, duistere kant en waanzin kwamen wel goed over. Susanne heeft Martin hiermee wel goed uitgewerkt als personage.

De rol van Maya was mij in het begin niet duidelijk. Een kunstenares die op eigen houtje op onderzoek uit gaat. Het voelt onrealistisch aan, zeker wanneer ze op gemakkelijke wijze toegang krijgt tot politiestukken.

Er ontstaat een soort van vriendschap met Martin en dat maakt de relatie tussen beiden begrijpelijker. Ze is de “redder in nood” die Martin weer op de been helpt.

De uitwerking qua personages was het voor mij helaas allemaal net niet.

Ook de toevoeging van het derde personage in de laatste hoofdstukken, hebben mij niet geheel overtuigd van de goede uitwerking en verdieping van personages.


Conclusie

Bij sommige boeken zijn de ideeën helaas beter dan de uitwerking.

En wat mij betreft geldt dit helaas voor dit boek.

Het idee was echt goed, de verhaallijn was ook prima, maar de uitwerking bevat gewoon te veel gemiste kansen.

Het is mij niet helemaal duidelijk wat Susanne probeerde neer te zetten met dit boek. Het is net geen thriller, net geen psychologische thriller, net geen horror en net geen roman. Het heeft van alles wat en dat werkt voor mij persoonlijk niet positief.

Met de toevoeging van de dierenmishandeling, hoe kort ook, ben je mij als lezer kwijt.

Het enige pluspunt voor mij aan dit boek, waren in ieder geval de korte hoofdstukken, de prettige schrijfstijl en de laatste hoofdstukken die er in ieder geval voor zorgde dat je het boek ook echt wilde uitlezen.


Over de auteur

Susanne Jansson (1972- 2019) werkte in Göteborg en New York als journalist en fotograaf. Ze debuteerde in 2017 met de thriller ‘Het offerveen‘ die internationaal met veel lof werd ontvangen; de rechten zijn inmiddels aan meer dan 20 landen verkocht. ‘Winterwater‘ is haar tweede thriller, die ze op haar ziekbed afrondde.



Ben je benieuwd geworden naar de twee boeken van Susanne Jansson? Bekijk ze dan via mijn persoonlijke link hier onder.

Laat een antwoord achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Op deze tekst zit copyright!