Uitgever: L.S. Amsterdam
Vertaald door: Edith Sybesma
Pagina's: 320
Prijs: €20,99
Waardering:⭐️⭐️
Recensies

Sofie Sarenbrant – Jaloezie (Emma Sköld 2)

Vorig jaar maakte ik kennis met Sofie Sarenbrant. Ik las haar “eerste” Emma Sköld thriller ‘Berouw‘.

Het woord “eerste” tussen aanhalingstekens, want alhoewel ‘Berouw‘ het eerste vertaalde deel is, zijn er schijnbaar eerdere boeken waarin kennis wordt gemaakt met personage Emma Sköld. Echter zijn deze niet vertaald.

Jaloezie‘ is in ieder geval het tweede boek dat naar het Nederlands vertaald is en ik mocht dit boek lezen voor de Hebban Leesclub!

Wil je mijn recensie van ‘Berouw‘ lezen? Dan kan dit hier.

Deze recensie bevat spoilers van het einde van het eerste boek. Deze zijn spoilers zijn niet te voorkomen en hebben daarnaast ook invloed gehad op mijn eindoordeel.

(Via Hebban mocht ik van L.S. Amsterdam een exemplaar ontvangen voor mijn deelname aan de online leesclub)


“Emma Sköld, de rechercheur uit Berouw, is terug. Maar dit keer ligt ze in het ziekenhuis, zonder haar geheugen en haar pasgeboren kindje.

Wanneer rechercheur moordzaken Emma Sköld wakker wordt in het ziekenhuis, heeft ze geen idee wat er gebeurd is. Het laatste wat ze zich herinnert is dat ze haar vier weken oude dochter achterliet bij haar vriend Kristoffer om naar de stal te gaan. Emma komt erachter dat ze vijf maanden in een coma heeft gelegen na een ongeluk bij het paardrijden. Terwijl Emma bewusteloos was, heeft Kristoffers ex-vriendin Hillevi de rol van invalmoeder op zich genomen, een rol die ze niet graag wil opgeven. Om een oogje in het zeil te houden bij Emma, gaat Hillevi in het ziekenhuis werken. Op de intensive care wordt Emma nauwlettend in de gaten gehouden door de beveiliging, maar wanneer ze haar verplaatsen naar zaal 73 kan iedereen dichterbij komen. Emma krijgt steeds sterker het gevoel dat er iets niet klopt, en ze doet verwoede pogingen om haar geheugen weer terug te krijgen. Waarom zou iemand haar kwaad willen doen?”


Het verhaal & de schrijfstijl

Emma Sköld wordt wakker in het ziekenhuis en het eerste dat ze zich afvraagt is waar haar pasgeboren baby is gebleven.

Langzaam wordt haar duidelijk dat ze een aantal maanden in coma heeft gelegen na een ongeluk met haar paard.

Emma heeft vanaf het moment van wakker worden het gevoel dat er iets niet klopt. Dat het ongeluk, niet zomaar een ongeluk was.

En dan doet haar verloofde Kristoffer ook nog eens heel raar.

Onrustig en achterdochtig, vraagt Emma vanuit het ziekenhuis haar naaste collega om hulp. Ze wil weten wat er werkelijk gebeurt is al die maanden geleden en ook wat zich buiten het ziekenhuis afspeelt.

Wanneer bijzondere toevalligheden samen komen, raakt Emma ervan overtuigd dat er iemand is die haar iets aan wil doen. Maar wie?

Jaloezie’ is het tweede boek dat naar het Nederlands is vertaald. Het boek ‘Berouw’ was het eerste boek dat hier verscheen.

Dit is direct één van dingen waar bij mij de schoen wringt. In de boeken voor deze twee, wordt namelijk kennis gemaakt met Emma en ik vraag mij af wat we in die boeken van haar te zien krijgen.

Berouw’ vond ik een leuk boek om te lezen, maar echt spannend vond ik hem niet. Het gaf mij niet het gevoel dat het een thriller was.

Pas in de laatste hoofdstukken van ‘Berouw‘ komt Sofie Sarenbrant met een toffe plottwist die ik niet zag aankomen.

De verloofde van Emma Sköld, Kristoffer, is namelijk niet wie hij zegt te zijn. En wij als lezer komen hier achter, maar Emma weet van niets.

Een gigantische cliffhanger dus, waardoor ik toch meteen nieuwsgierig werd naar dit vervolg ‘Jaloezie’.

Jaloezie‘ is verdeeld in dagen die een duidelijke tijdlijn aangeven vanaf het moment dat Emma in het ziekenhuis ontwaakt. Binnen deze dagen, vind je korte vlotte hoofdstukken die vanuit wisselende perspectieven in de derde persoon zijn geschreven.

In dit boek keren we niet alleen terug naar Emma, maar lezen we ook de persoonlijke gedachten van Kristoffer, Hillevi, haar vader Evert, haar zus Josefine en haar collega Thomas Nyhlén.

Omdat het boek begint met het ontwaken van Emma, moest ik zelf even schakelen om in het verhaal te komen.

Er wordt niet doorgegaan op de grote cliffhanger van het vorige boek, en je bent eigenlijk als lezer net zo blanco als Emma zelf. Dit begin voelde enerzijds bizar, maar anderzijds ook zeer interessant.

Sofie Sarenbrant laat ons hiermee namelijk zien hoe een verhaal een zeer onverwachte wending kan nemen.

Bij ‘Berouw‘ kwam ik al vrij snel tot de conclusie dat het verhaal niet het thriller gehalte had dat ik zocht. Helaas vond ik dit ook niet in ‘Jaloezie‘.

Door de wisselende perspectieven en de korte hoofdstukken leest het boek heel erg vlot weg, maar nergens zien we enige opbouw aan spanning.

Dit heeft wat mij betreft te maken met een zeer groot gebrek aan achtergrond, uitwerking en verdieping. Zowel qua verhaallijn als personages.

In ‘Berouw‘ kwamen we namelijk nogal wat schrikbarende dingen te weten over Kristoffer, waar in ‘Jaloezie‘ op geen enkele manier wordt voortgeborduurd. Heel erg vreemd. Ook de toevoeging van zijn ex vrouw Hillevi voelde een beetje te bizar voor woorden en daarnaast zeer onrealistisch.

Tussen ‘Berouw‘ en ‘Jaloezie‘ zit letterlijk een groot gat dat op geen enkele manier wordt opgevuld. En zeker gezien de cliffhanger in de eerstgenoemde had ik dit op zijn minst verwacht.

Sofie Sarenbrant had in dit boek voor Kristoffer blijkbaar ineens een geheel andere rol in gedachten en die vond ik persoonlijk absoluut nergens op slaan. Met dat wat er met hem in dit boek gebeurt, haalt ze haar eigen boek ‘Berouw‘ helemaal onderuit.

Ik vond dit een zeer vreemde gewaarwording en voelde mij blij gemaakt met een dode mus.

Richting het einde van het boek, begint Sofie Sarenbrant met enige opbouw aan spanning, als corrupte politiezaken worden toegevoegd aan het verhaal. Echter komt deze opbouw aan spanning niet lekker uit de verf, omdat voorgaande hoofdstukken vooral gericht waren op Emma, haar herstel en de voor haar vreemde vrouw die vijf maanden lang voor haar pasgeboren baby heeft gezorgd.

Ook het einde van dit boek liet mij compleet in verwarring achter.

Toegegeven, de plottwist was tof. Mits het in een geheel ander verhaal had gezeten. In dit boek hield deze twist absoluut geen stand.

Sofie laat met dit boek zien dat ze kan schrijven, maar als tweede boek in een serie (of een vierde) gaat ze hier wat mij betreft volledig de mist in.


Personages

Zoals al aangegeven, is dit boek vanuit meerdere perspectieven geschreven.

Wat Sofie hiermee vooral heeft bereikt, is dat we meer weten over de mensen om Emma heen en hoe zij de afgelopen vijf maanden hebben ervaren in haar afwezigheid.

Vond ik alle perspectieven een toevoeging voor het verhaal? Zeker niet.

De perspectieven vanuit haar vader en haar zus vond ik onnodig en voelde meer als opvulling voor de pagina’s. Hun relatie tot Emma kwam hierin naar voren, maar voor mij bleef het daar dan ook bij.

Kristoffer vond ik interessant vanwege de gebeurtenissen rondom zijn ex en de baby die hij met Emma heeft, omdat dit enigszins voor wat onderhuidse spanning zorgde.

Echter is er geen enkele connectie met de cliffhanger in ‘Berouw‘ dus ik heb werkelijk geen idee waar die cliffhanger voor nodig was.

Het enige andere personage wat ik echt wel interessant vond was Hillevi. Een zieke vrouw die door verlies en rouw volledig de weg kwijt is. Sofie heeft zich zeker wel gericht op de uitwerking van haar personage, door haar gedachtegang zo goed mogelijk te verwoorden in haar hoofdstukken.

Emma leren we in dit boek niet echt veel beter kennen, ze is in dit boek vooral slachtoffer en ligt aan bed gekluisterd.

Haar herstel na vijf maanden coma verloopt echter zo snel dat het ongeloofwaardig is. Ook hier ontstonden bij mij wat irritaties.

Het einde van Emma in dit boek kwam uit een zeer hoge hoed en ik heb geen idee wat Sofie hiermee heeft willen bereiken. Een vleugje (mislukte) Game Of Thrones in de hoop er een interessante cliffhanger van te maken die we in een volgend boek ook weer niet terugzien?

Ook qua personages, en vooral de uitwerking van de personages, ben ik dus teleurgesteld.


Conclusie

Jaloezie‘ heeft mij als vervolg op ‘Berouw‘ echt zwaar teleurgesteld.

Je eindigt je eerste boek met een super toffe cliffhanger, maar die verdwijnt volledig in het niet in je eigen vervolg. Het deed er gewoon niet toe.

Misschien dat Sofie op deze manier een gave verhaallijn wilde neerzetten? Door twists toe te voegen die echt niemand ziet aankomen? Maar wat mij betreft is ze hier absoluut niet in geslaagd. Ze haalt haar eigen verhaal onderuit door spontaan een volkomen andere kant op te gaan.

Het was een half verhaal, afgeraffeld en niet goed doordacht. Het einde laat je gissen naar de gebeurtenissen in een vervolg. Maar als dat net zo slecht wordt opgepakt als in dit boek na de cliffhanger in ‘Berouw‘, sla ik hem over.

Dit boek is prima los te lezen en had wat mij betreft geen enkele connectie met het boek hier voor.

Misschien kan Sofie Sarenbrant zich beter richten op standalones in plaats van een serie. Want gezien deze beide boeken die bij elkaar horen, is zij nog niet klaar voor het schrijven van een serie.

Het was alsof Sofie wilde zeggen: ‘Dit is mijn laatste boek, ik heb geen zin meer in Emma. Doei!‘.


Over de auteur

Sofie Sarenbrant is een van de succesvolste misdaadauteurs van Zweden. In 2019 was ze uitgeroepen tot crime writer of the year. Van haar boeken werden ruim 2 miljoen exemplaren verkocht.

(Bron: L.S. Amsterdam)


De boeken van Sofie Sarenbrant kun je bekijken via mijn persoonlijke links hier onder.

4 reacties

Laat een antwoord achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Op deze tekst zit copyright!