Uitgever: Prometheus
Pagina’s: 288
Prijs paperback: €20,99
Prijs e-book: €11,99
Waardering: ⭐️⭐️
Recensies

Mirthe van Doornik – Moeders van anderen

“Een buitenwijk in de jaren negentig. Nico en Kine hebben eigen regels om de wereld bij elkaar te houden. Altijd in de voorste metrowagon staan, altijd een groene trui dragen op donderdag. Maar de belangrijkste regel: nooit praten over hun moeder, nooit over haar drankgebruik, nooit over de dingen waar ze bang voor zijn.
Reikhalzend kijken de zusjes uit naar het moment dat ze een scooter kunnen kopen. Terwijl ze hun wereld langzaam uitbreiden lijkt vooral Kine zich te ontplooien. Nico daarentegen raakt steeds meer vervreemd van haar leeftijdsgenoten. Nauwkeurig analyseert ze de rampen die er om hen heen gebeuren, tot ze in haar fatalisme niet meer ziet welke ramp er werkelijk op hen afkomt.”

“Van Doornik heeft een bijzonder talent om lichtvoetig over de worsteling met onveiligheid, onmacht en loyaliteit te schrijven. Moeders van anderen is een geestige, ontroerende roman over een disfunctionele familie met een groot verlangen naar het leven.
Mirthe van Doornik (1982) is journalist en documentairemaker. In 2016 vestigde ze zich als belangrijk schrijftalent: Van Doornik won de vakjuryprijs van zowel de NPO Boekenweek Schrijfwedstrijd als de Scheltema Schrijversacademie. Moeders van anderen is haar debuut.
‘Twee zussen verstrikt in het drama van een drinkende moeder: aangrijpend, vol humor en met een continue onderliggende dreiging – een debuut van formaat.”
THOMAS ROSENBOOM


Bovenstaand citaat van Dhr. Rosenboom is niet de enige positieve recensie die dit boek van Mirthe van Doornik ontving. Op boeken- en verkoopwebsites staat het vol met positieve recensies van liefhebbers.
Vol verwachting klopte mijn hart dan ook na het lezen van al deze positieve reacties op dit verhaal wat in eerste instantie vanuit de synopsis een pittig onderwerp blijkt te hebben.


Het verhaal
Nico en Kine wonen samen met hun moeder in een buitenwijk in de jaren 90 in een armzalig flatje. Hun ouders zijn gescheiden en hun moeder lijkt een wereldvreemde hippie te zijn.
Hun moeder is alcoholist en het leven met haar is niet gemakkelijk. Ze heeft geen werk en geld om kleding te kopen of andere benodigdheden is er nauwelijks, dus de zusjes moeten zelf hun eigen boontjes doppen.

Het verhaal leek mij in eerste instantie zeer interessant. Het leek mij intrigerend, emotioneel en apart. Niet eerder heb ik iets gelezen wat qua verhaallijn in de buurt komt van dit boek.
Een moeilijk onderwerp over een verscheurd gezin door een verslaafde moeder, die de eindjes aan elkaar moeten te zien knopen.

Wat was het verhaal een teleurstelling voor mij. In recensies wordt veelvuldig gesproken van: “een geestige, ontroerende roman”. Ook heb ik veelvuldig het woord “humor” voorbij zien komen.
Ik heb echter geen humor of geestigheid in dit boek gezien. Vooral veel drama, onbeantwoorde vragen en veel onbegrip.

Tijdens en na het lezen van dit boek bleef ik vooral met een triest en verbaasd gevoel achter.


Personages
Het verhaal wordt vanuit beide zusjes verteld. Zowel Kine als Nico komen aan het woord, met regelmatig een lange tijd aan maanden en/of jaren er tussen. Je krijgt door de switch in tijden en personages nauwelijks een band met de meisjes.

Moeder Nora is vooral onder invloed aanwezig en verder is er weinig aan achtergrond informatie uitgewerkt. Hoe is ze verslaafd geraakt, waarom springt er geen familie in?
Vooral wat familie betreft was dit een enorme domper voor mij. Kine en Nico hebben een tante (Ellis, zus van moeder), een oma en ook nog een vader met een nieuwe vriendin.

Tante Ellis zien we hier en daar nog een klein beetje bemiddelen in het gezin, maar de rest trekt zich niets van het gezin en/of de meisjes aan. Jammer.
Er zijn geen redenen gegeven, en geen uitwerking rondom die personages. Dus behalve dat de nadruk ligt op hun afwezigheid, wat overigens wel heel duidelijk maakt dat de meisjes er alleen voor staan, hebben ze voor mij geen enkele toegevoegde waarde.

Zoals eerder beschreven heb ik ook geen enkele vorm van humor kunnen vinden in dit boek. Behalve een verslaafde moeder die rare capriolen uithaalt. Maar wat mij betreft vallen die eerder onder de categorie sneu. Ik heb mij vooral ontzettend zitten ergeren aan Nora en de mensen om het gezin heen die geen enkele vinger uitstaken om de meisje te helpen.

Al met al is het wat mij betreft een triest verhaal dat wel heel duidelijk laat zien hoe kinderen van een verslaafde ouder zonder vangnet verschillend kunnen opgroeien.
Waar Kine, de jongste, het minst last lijkt te hebben van haar jeugd is dit bij Nico tegenovergesteld.
Wel vond ik het knap dat de auteur Nico het vermogen heeft gegeven om grenzen te stellen. Wellicht iets aan de obsessieve kant misschien.


Schrijfstijl
De schrijfstijl van de auteur was ondanks het verhaal prettig leesbaar. De uitwerking van personages en omgeving had beter gekund.
Alles kwam wat afstandelijk over voor mijn gevoel. Door deze punten heb ik mij niet kunnen inleven in het verhaal.


Conclusie
Ik lees al heel wat jaren, ook verschillende genres. Over het algemeen ben ik vaak positief in mijn waarderingen. Maar dit boek heeft mij absoluut niet geraakt en ik ben er niet van onder de indruk.
Dit is uiteraard mijn persoonlijke mening.
De positieve waarderingen van anderen komen tenslotte toch ergens vandaag.

Het einde van dit boek was ronduit vaag, nam ons mee terug in de tijd waar twee meisjes alleen in Disney zijn zonder moeder in de buurt. Dan stopt het boek. Niets over de afloop van de laatste gebeurtenis. Maar het eindigt met een dankwoord.

Twee sterren voor dit boek van mij.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Op deze tekst zit copyright!