Uitgever: Querido
Vertaald door: Arie Storm
Pagina's: 336
Prijs: €22,99
Waardering: ⭐️⭐️⭐️
Recensies

John Banville – Sneeuw

‘In een bibliotheek wordt een vermoorde priester gevonden.’

Het klinkt als een ronde uit het spel Cluedo. En dat is denk ik ook meteen hetgeen dat mijn aandacht trok.

Sneeuw’ is het nieuwste boek van John Banville en ik kreeg de kans om alvast in het manuscript te duiken.

“Sneeuw is een klassiek thriller: intelligent, ontregelend en nostalgisch”.

(Van uitgever Querido mocht ik het manuscript vooruit lezen in ruil voor mijn eerlijke mening)


“Na de ontdekking van een lijk van een zeer gerespecteerde pastoor in Ballyglass House – het grote landhuis waar de geheimzinnige, aristocratische familie Osborne woont – wordt inspecteur St John Strafford er vanuit Dublin heen gestuurd om de zaak uit te zoeken. Van alle kanten wordt Strafford tegengewerkt, maar vastberaden zet hij de jacht op de moordenaar voort. Terwijl de sneeuw blijft vallen over dit steeds groter wordende mysterie, zijn de mensen van Ballyglass vastberaden om hun geheimen te bewaren.”


Het verhaal & de schrijfstijl

Wanneer het toegetakelde lichaam van de gerespecteerde priester Lawless in de bibliotheek van de familie Osborne wordt aangetroffen, reist rechercheur St. John Strafford vanuit Dublin af naar de plaats delict.

In Ballyglass House aangekomen, blijken de omstandigheden van overlijden nogal dubieus en roept de zaak meer vragen op dan antwoorden.

Vanaf het moment dat Strafford aankomt, heeft hij het gevoel dat zijn onderzoek wordt belemmert door de niet zo behulpzame mensen daar. Als dan ook nog eens zijn collega vermist wordt, zet hij alles op alles om de waarheid te achterhalen en de zaak tot op de bodem uit te zoeken.

Een lijk dat gevonden wordt in een bibliotheek. Het klinkt als een scène uit het beroemde detective spel Cluedo. En dat is het gevoel wat het begin van dit boek je ook direct geeft.

Het boek begint met een moord en dit was voor mij een fijne binnenkomer, omdat dit direct mijn aandacht vastgreep.

Het boek is verdeeld in delen en er wordt geswitcht tussen heden en verleden. In het heden bevinden we ons in de winter van 1957 en de delen in het verleden, spelen zich af in 1947.

In dit boek volg je met name het verhaal van Strafford die belast is met het onderzoek van de moord op priester Lawless. Zijn verhaal wordt vertelt vanuit de derde persoon.

Na het sterke begin van het boek, maken we kennis met Strafford. Hoewel het boek met dit begin direct mijn aandacht had, zakt de spanning al vrij vlug. We krijgen te maken met een rechercheur die een mix lijkt van Sherlock Holmes en Poirot. Hij verdwijnt vaak in zijn eigen gedachten en deze dwalingen halen de vaart uit het verhaal.

Dit brengt mij meteen bij de schrijfstijl van John Banville. ‘Sneeuw’ voelt als een echte detective. Je vindt dan ook geen actie, maar een sluimerende vorm van spanning. De schrijfstijl an sich is vlot, maar door de dwalende gedachten van het hoofdpersonage dwaalden ook mijn gedachten geregeld af. Dit maakte dat het boek niet altijd mijn aandacht wist vast te houden.

Het onderzoek wordt door externe factoren belemmerd en Strafford komt hier en daar ineens tot conclusies die in zijn onderzoek niet zijn onderbouwd. Het voelt hierdoor soms wat onrealistisch aan. Dit had wat mij betreft zeker beter uitgewerkt kunnen worden. Ik had nu niet het gevoel echt in het onderzoek te worden meegenomen.

De delen en de hoofdstukken die zich afspelen in het verleden, vond ik persoonlijk het interessantst. Deze waren veel prettiger om te lezen, gaven veel meer belangrijke informatie en maakten de rest van het verhaal compleet.

In het heden lijkt het plot zich langzaamaan te ontvouwen. Helaas komt dit wat mij betreft niet helemaal lekker uit de verf, omdat het ontbreekt aan gedegen opbouw aan spanning.

Het verhaal speelt zich af in de jaren 1947 en 1957. Ik weet niet hoe het er precies aan toe ging in die tijd in die regio, maar zo nu en dan voelden de omgangsvormen tussen de personages veel ouderwetser. Wel heb je echt het gevoel dat je in een tijd bent die je zelf niet hebt meegemaakt. Het naargeestige sfeertje vond ik daardoor wel compleet.

Er waren in dit verhaal zeker verrassende wendingen. Maar het waren vooral wendingen die verrassend waren omdat er het een en ander ontbrak aan uitwerking van het hoofdpersonage.

Het plot was dan ook enigszins verrassend en mijn vermoeden voor een mogelijke dader ontstond pas na de helft.

In het laatste deel van het boek gaan we tien jaar verder in de tijd en krijgen we een klein staartje aan het verhaal. Hierin worden zaken met zekerheid vastgesteld. Hierin vinden we wel iets terug van de conclusies van Strafford, maar die had ik persoonlijk liever net iets eerder gelezen.


Personages

Strafford is het personage waarmee we het meest van doen hebben. Zoals ik al aangaf voelt hij aan als een mix tussen Sherlock en Poirot. Ik denk dat John Banville een vergelijkbare detective heeft willen neer zetten.

Echter, waar Sherlock en Poirot een interessante denkwijze hebben en je als lezer wordt meegenomen in hun conclusies, ontbrak dit bij Strafford.

Hij neemt je absoluut mee in zijn mijmeringen, maar zijn gedachten dwalen in het verhaal zo vaak af, ook tijdens gesprekken met anderen, dat het mijn aandacht niet kon vast houden.

Er was geen uitleg en achtergrond aanwezig, en dat maakte dat ik niet erg fan was van Strafford.

De familie Osborne vond ik een interessante club personages. Voor dit verhaal zijn ze wat mij betreft voldoende uitgewerkt, al had ik graag net iets meer verdieping willen zien rondom de belangrijkste personages.

In de delen en hoofdstukken in het verleden komen we meer te weten van het slachtoffer. Ik was absoluut verrast door de uitwerking van deze hoofdstukken en daarmee ook zijn personage. Ik vond deze uitwerkingen absoluut goed en veel sterker overkomen dan de hoofdstukken van Strafford.

Ook waren deze hoofdstukken geschreven vanuit de eerste persoon en juist hierdoor voelde ik mij veel meer verbonden met zijn personage.


Conclusie

Sneeuw’ is een detective met een stabiele basis. Toch denk ik dat John Banville veel meer uit dit verhaal had kunnen halen als hij meer aandacht had besteedt aan zijn personage rechercheur Strafford.

Een goede detective heeft naar mijn mening een sterk en interessant hoofdpersonage nodig. Met name omdat een detective vaak geen echte actie bevat en je aandacht dus vast gehouden moet worden door een interessant onderzoek.

Dit heb ik helaas niet teruggevonden in dit boek. Alhoewel de rode draad in het verhaal absoluut interessant was. John Banville heeft namelijk gebruik gemaakt van relevante thema’s die voorkwamen in die tijd. En die vandaag de dag nog steeds naar voren komen.

Dit maakte de hoofdstukken vanuit het slachtoffer wel intenser en deze vond ik dan ook absoluut sterk uitgewerkt.

Persoonlijk vond ik dit een leuk boek voor tussendoor, maar ik ben nog niet helemaal onder de indruk.


Over de auteur

John Banville (Ierland, 1945) won in 2005 de Man Booker Prize voor zijn roman De zee. Hij schreef meer dan vijftien romans en is al jaren een van de belangrijkste kandidaten voor de Nobelprijs.

(Foto: Douglas Banville)


Ben je benieuwd geworden naar deze thriller? Bekijk hem dan eens via mijn persoonlijke link hier onder.

Laat een antwoord achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Op deze tekst zit copyright!