Uitgever: Boekerij
Vertaald door: Jonas de Vries, Mechteld Jansen, Niels van Eekelen
Pagina's: 880
Prijs: €29,99
Waardering:⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️
Recensies

Christopher Paolini – Slapen in een zee van sterren

Science fiction is een genre dat volkomen nieuw voor mij is.

Toen ‘Slapen in een zee van sterren‘ uit kwam, werd ik meteen nieuwsgierig naar het verhaal.

Hoe dit mij is bevallen? Je leest het hier!

(Ik mocht van Boekerij een recensie exemplaar ontvangen in ruil voor mijn eerlijke mening).


Kira Navárez werkt als xenobioloog op een ruimteschip. Het is haar taak om nog niet gekoloniseerde planeten te inventariseren en te kijken of ze bruikbaar zijn voor mensen. Na jaren trouwe dienst is Kira het constante ruimtereizen en gescheiden zijn van haar vriend Alan zat. Ze is klaar om haar carrière vaarwel te zeggen en te gaan settelen.

Voor het zover is, heeft Kira echter nog een laatste planeet te inventariseren. Het is een routinemissie en ze is als het goed is binnen een paar dagen terug bij Alan. Maar eenmaal op de planeet aangekomen gaat het mis. Kira valt, scheurt haar beschermende pak en raakt per ongeluk een onbekend object aan – het gevaarlijkste wat je tijdens de exploratiemissie kan overkomen.

Niet veel later wordt ze gevonden door een -collega en mee teruggenomen naar het ruimteschip. Maar er is iets in haar gewekt… Nog op de ziekenboeg neemt datgene wat zich in Kira heeft genesteld de controle over en stort zich op haar collega’s. Kira is de enige overlevende. Al haar vrienden en collega’s zijn dood. Zo -begint een intergalactische race tegen de klok om de kracht die in Kira huist een halt toe te roepen – en te ontdekken wie erachter zit.”


Het verhaal & de schrijfstijl

Wanneer xenobioloog Kira Navárez op haar laatste missie is, ontdekt ze een nog onbekend object. Vanuit de nieuwsgierigheid van haar functie probeert Kira haar laatste missie te voltooien door nader onderzoek te doen.

Dan valt ze en komt ze in aanraking met het object. Een vreemde stof bekruipt haar lichaam en wanneer ze gered wordt uit haar penibele situatie, blijkt dat iets zich meester heeft gemaakt van haar lichaam.

Dat wat zich in haar lijf genesteld heeft, neemt de controle over en valt haar collega’s aan. Kira is de enige overlevende.

Dit is de start van een reeks vreemde gebeurtenissen die de mensheid in de ruimte op scherp zet.

Waar heeft Kira mee te maken en wat zijn de wezens die afkomen op haar en het object dat aan haar vast lijkt te zitten?

Kira belandt in een oorlog tussen mensen en aliens en blijkt hierin een belangrijke rol te vertegenwoordigen.

Kan Kira haar nieuwe ‘pak’ onder controle krijgen en daarmee het uitroeien van de mensheid voorkomen?

Ik was erg bang dat het verhaal mij niet wist vast te houden door onbekende termen. Maar eigenlijk lees je hier zo over- en doorheen.

Ik kwam er pas aan het einde van het boek achter, dat er een addendum is toegevoegd waar je ook een woordenlijst terugvindt.

Aan alle nieuwe lezers dus de tip: er zit een woordenlijst achterin!

Het boek is verdeeld in zes delen en binnen deze delen, is het verhaal verdeeld in hoofdstukken en subhoofdstukken. Het boek sluit dus af met een addendum en een woordenlijst.

In het eerste hoofdstuk maken we kennis met Kira en haar vriend Alan op hun missie. Ze vieren hun laatste avond van hun missie op en rondom planeet Adrasteia.

Vanaf de eerste pagina zit je meteen in het verhaal en voel je meteen al hoe Christopher de spanning opbouwt. Deels komt dit omdat het zich afspeelt in een voor ons onbekende omgeving. En daarnaast, omdat het meteen aanvoelt alsof je naar het begin zit te kijken van een spannende film.

Zijn schrijfstijl is beeldend en je verdwijnt hierdoor echt naar het ruimteschip en de missie waarmee het boek begint.

En ondanks eventuele termen, leest het verhaal vlot weg en wil je met elk hoofdstuk einde door naar de volgende.

Wanneer het onbekende object bezit neemt van Kira, neemt het verhaal een drastische wending en voelt het verhaal al snel beklemmend en benauwend.

Slapen in een zee van sterren‘ is beeldend, vlot en zit vol dynamiek. En het is op geen enkel moment saai.

Er gebeurt van alles, en daarnaast heeft Christopher Paolini geweldig veel aandacht besteed aan een goede uitwerking van achtergrond en verdieping.

Er is ruimte voor emoties, voor spanning, serieuze gesprekken, maar ook lol in dit verhaal en dat maakte het gewoonweg heel erg gaaf!

Wat mij betreft omvat het woord ‘meesterlijk’ alle bovenstaande pluspunten.

De opbouw aan spanning en de opbouw naar het plot is geweldig. En zowel het plot als het einde had ik niet volledig zien aankomen.


Personages

We lezen het gehele verhaal vanuit Kira, met hier en daar een sprong in de gedachten van datgene dat aan haar vast zit.

We leren Kira, haar verleden en beweegredenen dan ook goed kennen.

Ook haar emoties komen heel goed over. Iets waar ik absoluut van hou bij een hoofdpersonage.

Ik ben heel blij dat Christopher heeft gekozen voor een hoofdpersonage als Kira. Ze is zeker geen Marie Sue en heeft ook nog een hoop te leren.

Ook aan haar ontwikkeling is gedacht en Christopher laat ons duidelijk zien hoe Kira groeit en anders in het leven gaat staan.

Dit boek bevat vele en vele personages. Hierbij wil ik meteen zeggen dat je wat mij betreft daarvoor niet bang hoeft te worden. Ik heb het zelf geen enkel moment als overweldigend ervaren. (En ik kan vrij snel overweldigd worden).

Christopher laat heel duidelijk merken welke personages ertoe doen, dus die pik je er snel uit.

Mijn favoriete personages waren absoluut de crewleden van een transportschip.

Kapitein Falconi, Sparrow, Trig, Hwa-Jung, Vishal en Nielsen zijn stuk voor stuk geweldige karakters. En ook zij krijgen, naast Kira, alle aandacht en tijd. Voor verdieping, uitwerking en ontwikkeling. Ik ben van hen allen gaan houden!

Mijn favoriete personage? Scheepsbrein Gregorovich. Zonder spoilers kan ik wellicht niet helemaal goed vertellen waarom, maar je weet het zodra je kennis met hem maakt. Geweldig wat een persoonlijkheid!

Kortom: Christopher heeft ook goed werk geleverd waar het zijn personages betreft!


Conclusie

‘Moge je pad altijd tot kennis leiden.’
‘Kennis tot vrijheid.’

– Entropistische smeekbede


Voor dat ik deze recensie kon schrijven, moest ik dit boek eerst even laten bezinken.

Het is een dik boek met veel informatie en gebeurtenissen.

Ik heb echter van elke pagina genoten.

Christopher Paolini heeft met ‘Slapen in een zee van sterren‘ wat mij betreft een meesterwerk geschreven.

Aan alles is gedacht, zijn ziel en zaligheid zat in dit boek. Alles klopt. Het verhaal, de personages. Het is compleet.

Ik heb als Sci-fi newbie geen vergelijkingsmateriaal, maar ik werd absoluut omver geblazen.

Ik ben gaan houden van de omgeving waarin het verhaal zich afspeelt, van de personages en vooral van de schrijfstijl van Christopher.

Ik had dit boek absoluut niet willen missen.

En dit verhaal? Dit verhaal is wat mij betreft een verfilming op het witte doek waard.


Over de auteur

Christopher Paolini (1983) begon met het schrijven van zijn debuutroman Eragon, het eerste deel in de Erfgoed-serie, toen hij vijftien jaar oud was. Zijn ouders besloten het boek in eigen beheer uit te geven. Het werd opgepikt door een uitgeverij, waarna het boek pas echt doorbrak. Inmiddels behoren alle delen van de Erfgoed-serie tot de grootste fantasy-sellers ooit, met wereldwijd meer dan anderhalf miljoen verkochte exemplaren per deel.


Ben je benieuwd geworden naar dit gave boek van Christopher Paolini? Check hem dan zeker via mijn persoonlijke link hier onder!

2 reacties

Laat een antwoord achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Op deze tekst zit copyright!