Uitgever: Nijgh & van Ditmar
Pagina's: 208
Prijs: €20,99
Waardering: ⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️
In the spotlight

Liesbeth Smit – Echte vrouwen krijgen een kind (De stille revolutie van de niet-moeder)

Toen ik in 2015 op mijn 27e te horen kreeg dat ik baarmoederhalskanker had en de enige optie was dat mijn baarmoeder verwijderd zou worden, stortte mijn wereld in.

Na de overlevingsstand kwam de rouw en het verdriet van het nooit moeder zullen worden. Iets wat ik al wilde vanaf dat ik een klein meisje was.

Nu, 4 jaar later, zit ik nog steeds midden in een rouwproces. Maar ook ben ik zoekende naar een nieuwe toekomst. Ik probeer te kijken naar de veranderingen en wat deze voor mij en ons betekenen in ons leven.

Opzoek naar deze antwoorden stuitte ik op het boek ‘Echte vrouwen krijgen een kind’ van Liesbeth Smit.


“Ze woont alleen, samen met haar twaalf katten. Ze draagt grijze, vorme¬loze kleding. Naar moeders werpt ze woedende blikken. En aan kinderen heeft ze al helemáál een grondige hekel. Ontmoet “de kinderloze vrouw’. Of: zoals veel mensen haar nog altijd zien.

In Nederland krijgt ongeveer 1 op de 5 vrouwen geen kinderen. Dat heeft verschillende en zeer persoonlijke oorzaken, van gewenst tot on-gewenst, tot iets daartussenin. De stilte rondom hen is oorverdovend, omdat de meerderheid nu eenmaal wél een kind krijgt. Dat is natuurlijk prima – met kinderen is niets “mis’. Maar intussen is de maatschappe¬lijke nadruk op het moederschap enorm. En weten we eigenlijk maar weinig over al die vrouwen voor wie het leven er heel anders uitziet.

In Echte vrouwen krijgen een kind beschrijft niet-moeder Liesbeth Smit hoe het is om als vrouw anno nu géén kinderen te hebben. Hoe ga je om met (impliciete) verwachtingen van jezelf en je omgeving? Waarom vinden we het moederschap zo vanzelfsprekend, en zijn “vrouwelijkheid’ en “moederschap’ zo onlosmakelijk met elkaar verbonden? En hoe kun je als vrouw zonder kinderen wel degelijk een rijk leven leiden?”


Anders dan de titel van het boek misschien doet vermoeden, is het geen hetze tegen het moederschap of dat het leven beter zou zijn zonder kinderen.

Het boek bevat op heldere wijze een uiteenzetting van feiten en gevoelens over het niet- moeder zijn en wat dit met een vrouw doet of zou kunnen doen.

In de huidige maatschappij lijkt nog steeds alles gericht op het moederschap en lijkt het bijna raar of zielig te zijn als je er als vrouw voor kiest om geen kinderen te willen of dat je ze niet kunt krijgen om wat voor reden dan ook.

In dit boek is er aandacht voor de niet- moeders. Aangezien het moederschap ondanks het feminisme nog steeds de norm lijkt te zijn.
Vrouwen zonder kinderen worden in onze samenleving nog steeds met een scheef oog aangekeken, en vrouwen die geen kinderen kunnen krijgen zijn per definitie zielig.

Liesbeth schrijft op serieuze maar ook hilarische wijze hoe dit er in het dagelijks leven uit ziet. Zowel vanuit eigen ervaring als vanuit ervaringen van anderen.

Er zijn vrouwen die bewust kiezen voor een leven zonder kinderen (die altijd de opmerking krijgen “wacht maar, het komt nog wel”), vrouwen waarvan het leven gewoon niet zo loopt en uiteindelijk een leeftijd bereiken waarop het niet meer kan of ze zichzelf te oud vinden. En er zijn ook vrouwen net als ik die om wat voor reden dan ook geen kinderen kunnen krijgen.

En dat allemaal wil niet zeggen dat wij ‘minder’ vrouw zijn dan de vrouwen die wèl kinderen kunnen krijgen.

Het meest bijzondere aan dit boek vond ik de herkenning die je er in terug vindt. Mede dankzij Liesbeth zelf en de verhalen van de andere vrouwen (en ook mannen). Het is alsof het in Nederland nog steeds een taboe is om te spreken over een kinderloos leven en dat er mensen zijn zonder kinderen.

Liesbeth weet een belangrijk onderwerp aan de kaak te stellen met feiten, cijfers, wetenschappelijk onderzoek (leesbaar!) maar daarnaast ook op humoristische wijze de boel te relativeren.

In dit boek belicht ze het onderwerp van diverse kanten waarbij ze ook zeker rekening houdt met een stuk verdriet en rouwverwerking en wat je als vrouw NIET wil horen als je om wat voor reden dan ook geen kinderen kunt krijgen of kinderen hebt. Ik merkte dat dit speciale hoofdstuk voor mij heel belangrijk was. Dit omdat ik hierdoor de erkenning ervoer waar ik zelf zo naar op zoek ben. Een rouwproces dat net zo belangrijk is om goed te doorlopen als iedere andere vorm van rouw.

Liesbeth besteed in het laatste hoofdstuk aandacht aan de toekomst zonder kinderen. Ja, er is nog veel onduidelijk. Vooral wat betreft de vraag “Wie zorgt er voor mij als ik oud ben?”. Maar toch geeft dit hoofdstuk hoop voor de toekomst. Want leven zonder kinderen kan! En er zijn zoveel dingen die je met je leven kunt doen zonder kinderen!

Natuurlijk houdt Liesbeth ook rekening met de gevoelens die komen kijken bij het leven zonder kinderen. Gewenst of ongewenst. Het boek bevat bijvoorbeeld lijstjes met voor- en nadelen en ook zijn er verhalen en reacties van vrouwen die wel kinderen hebben. Het boek geeft wat mij betreft dus absoluut een compleet beeld.

“En dat is wat ik bedoel met de stille revolutie van de niet-moeder: een ‘revolutie’ die niet gaat over het benadrukken van het zogenaamde verschil tussen moeders en niet-moeders, maar die juist zoekt naar een bredere en nieuwe taal tussen vrouwen in het algemeen. Voorbij het moederschap of de betekenis daarvan, maar die gaat over wat iedere vrouw laat zijn wat ze is: een vrouw. In alle verschijningsvormen die daarbij horen.”

Een van de mooiste stukjes uit het boek vond ik een verhaal over een indianenstam. Binnen deze stam, heb je vrouwen die kinderen krijgen en vrouwen die geen kinderen krijgen. De vrouwen die geen kinderen krijgen hebben een belangrijke rol binnen de stam en worden met regelmaat als wijze aangeduid en die de belangrijke taken en het reilen en zeilen op zich nemen. Die clans werden geleid door twee vrouwen: een met kinderen en een zonder. Beide gaven een ander invulling aan het begrip zingeving.

Dit heeft mij absoluut geraakt. Want misschien is mij dit wel overkomen omdat er een andere taak voor mij is weggelegd in dit leven. Ondanks mijn wens om moeder te worden en de liefde die ik wil delen. Misschien ligt er een ander doel op mijn pad dat ik nog niet zie. Ik vind het mooi om hier over na te denken en mede dankzij dit voorbeeld durf ik wat meer te relativeren.

Waar ik na het lezen van dit boek absoluut van overtuigd ben, is dat een leven zonder kinderen ook zinvol is. Dat er ook voor mij een toekomst is. Die ik zelf kan invullen zonder dat ik rekening hoef te houden met eventuele kinderen. Ik ben vrij om mijn eigen pad te bepalen en ben niet gebonden aan schoolvakanties, feestjes, ballet, voetbal en allerhande zaken.

Begrijp mij niet verkeerd. Ik rouw. Nog steeds. Ik wil nog steeds kinderen en ik ben intens verdrietig dat ik geen kinderen kan krijgen omdat ik geen baarmoeder meer heb.
En ik bepaal wanneer mijn rouwproces doorlopen is. En niemand anders.
Maar dankzij dit boek durf ik stapjes vooruit te zetten en vooruit te kijken. Voorbij die kinderwens.

En ik ben mij er nog meer van bewust dat ik niet alleen ben. En dat wij vrouwen zonder kinderen net zo veel waard zijn als ieder ander.
Steeds meer vrouwen (en mannen) kiezen er bewust voor om geen kinderen op de wereld te zetten. Met uiteenlopende redenen. En dat is prima. Want wie zijn die mensen die hierover willen oordelen?
We zijn de tijd voorbij dat de vrouw alleen zou bestaan om kinderen te baren. We zijn zoveel meer. En dit taboe mag verbroken worden.

Juist door er vrij over te kunnen praten weten we elkaar te vinden. En dat is zo belangrijk!

Het liefst zou ik allerlei anekdotes uit dit boek willen aanhalen. Maar weet je? Je moet het gewoon zelf lezen!
Dit is zo’n boek dat je moet aanschaffen, meteen moet lezen. Je sluit het in je hart, je leest nog eens terug.

“Dit boek is niet bedoeld als antwoord, het is bedoeld als een begin. Een begin om te laten zien wat een leven zonder kind anno nu kan betekenen, maar vooral als een poging om het beeld van ‘kinderloosheid’ te verbreden. Om te verduidelijken dat geen kinderen krijgen net zo levensbepalend is als ze wel krijgen. En welke enorme wereld er achter die ene zin kan schuilen.”


Conclusie

Liesbeth heeft op een heerlijk relativerende wijze een boek geschreven over een onderwerp dat vaak nog steeds een taboe lijkt. Maar waarom? Geen idee!

Het boek zit vol erkenning, herkenning, hilarische anekdotes, maar vooral ook veel verhalen vol ervaringen. Ervaringen die de lezer laten nadenken.

Mij heeft het nu al zoveel gebracht! En dat terwijl ik niet eens een persoon ben die heel goed kan relativeren!

Het boek is niet alleen voor de niet-moeders. Het boek is zo geschreven dat ook juist ieder ander dit boek kan en zou moeten lezen. Het is een onderwerp dat net zo verweven zou moeten zijn binnen onze samenleving als het moederschap. Het boek creëert begrip.

Mijn grote dank gaat uit naar Liesbeth, omdat het schrijven van dit boek wat mij betreft een groot geschenk is dat ik aan een ieder kan aanbevelen.

Daarnaast aan uitgeverij Nijgh & van Ditmar, die mij dit exemplaar toestuurden met het vertrouwen in mij als blogger, recensent en gewoon, mij!


Wist je dat er ook heel veel beroemde/bekende vrouwen geen kinderen hebben? Met welke reden dan ook?
Stuk voor stuk prachtige succesvolle vrouwen die hun leven hebben ingevuld zonder kinderen.


Over de auteur

Liesbeth Smit

Liesbeth Smit (1974) is historicus en freelance journalist voor diverse vrouwenbladen, zoals LibelleMargriet en Flair. Daarnaast geeft ze trainingen en lezingen over introversie. In 2017 debuteerde ze met Ik moet nog even kijken of ik kan. De stille revolutie van de introverte mens en in 2019 verscheen Echte vrouwen krijgen een kind waarin ze beschrijft hoe het is om als vrouw anno nu géén kinderen te hebben.

Bron: https://www.singeluitgeverijen.nl/auteur/liesbeth-smit/
Foto: Bas Losekoot


Benieuwd geworden naar dit boek? Als moeder, niet-moeder, vriend of vriendin, familielid of als wie dan ook? Ik raad het absoluut aan!

2 reacties

  • Maartje

    Erkenning en rouw zijn zo belangrijk en ik ben echt oprecht blij voor jou dat je die in dit boek hebt gevonden! Een kennis van ons is om die reden gaan adopteren, ze is nu een gelukkig gezinnetje maar wellicht had ze destijds veel gehad aan dit boek omdat iedereen altijd het gevoel had dat ze adopteerde omdat ze moeder “moest” worden.

    • Priscilla

      Absoluut waar! En super bedankt voor je reactie!
      En dat precies dus!
      Een vrouw is niet minder omdat ze ervoor kiest om geen kinderen te krijgen of net als ik ze niet kan krijgen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Op deze tekst zit copyright!