Auteur: Marianne Swinkels
Pagina's: 297
Prijs: €19,95
Waardering: ⭐️⭐️⭐️⭐️
In the spotlight

In the spotlight: Loslaten doet pijn

Toen Marianne Swinkels, moeder van twee prachtige kinderen, mij vroeg of ik haar boek wilde lezen, had ik nooit gedacht dat dit mij zo ontzettend zou raken.

Omdat het helpen delen van hun verhaal het enige is dat ik kan doen, heb ik besloten na het lezen van het boek i.p.v. een standaard recensie, een ‘In the spotlight‘ blog te schrijven.

Bryan en zijn familie verdienen deze plaats in de spotlight. En nog zoveel meer dan dat.


“Achter Bryans vrolijke glimlach gaat veel pijn en verdriet schuil. Vanaf dag één vecht hij voor zijn leven. Tijdens haar zwangerschap voelt Marianne dat er iets niet in orde is. Uit de echo’s blijkt dat haar nog ongeboren zoon een zeldzame afwijking heeft ontwikkeld. De artsen kunnen niet zeggen wat dit voor invloed zal hebben op zijn leven.

Al snel na de geboorte van Bryan blijkt dat de aandoening voor een opeenstapeling van problemen zorgt. Een zoektocht naar een diagnose volgt, waarbij sommige artsen het welbevinden van Bryan uit het oog lijken te verliezen.

Marianne en haar man zien de gezondheid van hun zoon snel verslechteren. En realiseren zich dat dit een gevecht wordt zonder winnaars.”


Bryan

Al tijdens de zwangerschap heeft Marianne het gevoel dat er iets mis is met hun tweede kindje. Alhoewel de gynaecoloog op het eerste gezicht niets vreemds ontdekt, blijft Marianne haar gevoel uitspreken en wordt uiteindelijk beter gekeken.

Uiteindelijk blijkt zij terecht ongerust te zijn en blijkt hun zoontje een zeldzame afwijking te hebben.

Niemand kan Marianne en haar man vertellen wat dit betekent voor de toekomst.

Een zware verdere zwangerschap verloopt met een hoop onderzoeken en onduidelijkheden in het ziekenhuis. En dan wordt hun kindje gehaald.

Bryan wordt geboren. Bryan blijkt inderdaad een lichamelijke afwijking te hebben die operatief verwijderd dient te worden. Gelukkig verloopt de operatie goed, en is het feest wanneer Bryan eindelijk, eindelijk mee naar huis mag waar hij hoort te zijn.

Al in de eerste weken merken beide ouders dat Bryan anders is dan andere kindjes en dat zijn ontwikkeling op een heel andere wijze verloopt.

Uiteindelijk volgen er allerlei onderzoeken, waar de ouders van Bryan samen met hem, van het kastje naar de muur worden gestuurd.

Deze perioden blijken zo goed als een hel in de mallemolen van ziekenhuizen, dokters en het consultatiebureau. Tijd voor echt genieten is er nauwelijks.

Niemand lijkt te weten wat Bryan mankeert en hoe ze hem kunnen helpen.

Vastberaden, doen zowel Marianne als haar man alles voor hun zoon. En dit geven ze tot aan het einde toe nooit op.

Ondanks dat Bryan in het academisch ziekenhuis vaker op een proefkonijn lijkt dan een kind, heeft hij wel een geweldige kinderarts in het algemeen ziekenhuis. Deze man geeft ontzettend veel om zijn patiëntje en staat zijn ouders zo goed mogelijk bij waar hij kan.

Voor Marianne en haar man is het al snel duidelijk dat Bryan niet heel oud zal mogen worden. Maar hoe lang en onder welke omstandigheden blijft voor hen de vraag.


‘Loslaten doet pijn’

Loslaten doet pijn‘ is een hartverscheurende zoektocht van twee liefdevolle ouders die er alles aan doen om hun zoon Bryan een zo goed mogelijk leven te geven.

Ze raken echter verstrikt in een wereld van doctoren die allemaal iets anders zeggen, doen en willen, zonder rekening te houden met Bryan en zijn ouders.

Marianne schrijft op een heel prachtige, maar zeer emotionele wijze, hoe haar zwangerschap en daarna het leven van en met Bryan verloopt in de jaren die hij bij hen mocht zijn.

Welke verschrikkelijke dingen zij te horen kregen en ook hoe er op onmenselijke wijze met hen en met Bryan is omgegaan.

Het is een verhaal van een liefdevolle, maar ook radeloze moeder die alles voor haar kind overheeft, maar continu tegen muren aanloopt.

En ondanks alle tegenslagen, zien we ook ouders die strijdlustig zijn. En die niet opgeven.

Dit ondanks de verschrikkelijke oneerlijke strijd die Bryan moet voeren. Om vervolgens losgelaten te moeten worden, omdat hij te mooi was voor deze wereld.


Conclusie

Bij het schrijven van deze blog, wist ik niet goed waar ik moest beginnen.

Hoe kan ik met woorden omschrijven wat dit boek met mij heeft gedaan?

Eerlijk gezegd zag ik er een klein beetje tegenop om dit verhaal te lezen. Deels vanwege mijn eigen ongewenste kinderloosheid, anderzijds omdat ik een heel intens en emotioneel verhaal verwachtte dat mij nog heel lang in zijn greep zou houden.

En dat laatste is zeker het geval. Maar zeker niet op een negatieve manier.

Marianne heeft een fijne schrijfstijl waardoor haar verhaal, hoe gek het ook klinkt, fijn weg leest.

Ze vertelt alles zoals het gebeurt is en wat haar en haar gezin is overkomen.

Het verhaal heeft mij boos en verdrietig gemaakt. De oneerlijke strijd van Bryan heeft mij diep geraakt. Maar daarnaast ook de medici die beter hadden moeten weten. Die op een onmenselijke manier met mensen kunnen omgaan. En de mensen met akelige opmerkingen en die niet beter weten. Verschrikkelijk.

Maar toch. Toch heb ik ook gelachen met dit boek. En heb ik heel veel liefde gevoeld.

Ik heb Bryan nooit mogen ontmoeten. Maar zoals zijn moeder hem omschrijft, is het alsof ik hem gekend heb. Alsof ik hem heb mogen zien lachen en genieten van zijn leventje op de momenten dat het beter met hem ging.

Het verhaal heeft mij tot diep in mijn hart geraakt, omdat het ondanks alles, liefdevol was.

Zoveel liefde voor een prachtig mannetje dat harten veroverde en mensen de andere kanten van het leven liet zien.

De tranen stroomden over mijn wangen, niet alleen om zijn oneerlijke strijd, maar ook omdat loslaten inderdaad pijn doet.

Bryan had zich geen betere ouders kunnen wensen. Ik heb nog nooit zoveel liefde gevoeld voor iemand die ik niet ken. Maar Marianne heeft mij zo ontzettend geraakt.

Ik vond het een eer dat ik haar verhaal, maar vooral het verhaal van Bryan mocht lezen. Dat ik mij even heel intiem op een afstand verbonden mocht voelen.

Want deze kleine, grote man, heeft ook nu mijn leven weer een beetje veranderd. En daar dank ik je voor.

Ondanks alle strijd, moeilijke en zware momenten, heb ik Bryan horen gieren van het lachen. En dat verwarmde mijn hart.

Ik hoop met heel mijn hart dat dit boek een troost mag zijn voor hen die het nodig hebben.

Maar bovenal hoop ik ook dat het informatief mag zijn voor de mensen aan wie wij onze zorgen toevertrouwen en waar wij van op aan moeten kunnen. Want we zijn geen nummertjes. We zijn geen proefkonijnen of studieobjecten. In de eerste plaats zijn we mens.


Over de auteur

Marianne Swinkels (1976) is geboren en getogen in Stadskanaal. Ze is de trotse moeder van twee kinderen. Marianne is werkzaam als autofotograaf. In 2018 debuteerde ze met de literaire thriller ‘Wrede Onschuld‘.


Ben je ook benieuwd geworden naar dit aangrijpende verhaal van Marianne?
Bekijk het boek dan zeker via mijn persoonlijke link hieronder.

2 reacties

Laat een antwoord achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Op deze tekst zit copyright!