Uitgever: van Brug
Auteur: Fidessa Docters van Leeuwen
Pagina's: 167
Prijs: €16,95
Waardering: ⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️
In the spotlight

In the spotlight: Het gezicht van kinderloosheid

Voordat je denkt; ‘dit is niet op mij van toepassing, ik klik het weg..’, neem alsjeblieft toch de tijd om het te lezen. Het kost maar een paar minuten van je tijd. En mocht je zelf of iemand in je omgeving met dit onderwerp worden geconfronteerd, denk dan terug aan deze blog.

Deze ‘In the spotlight’ blog staat in het teken van een emotioneel onderwerp.

Dit onderwerp raakt mij helaas persoonlijk en de afgelopen jaren heb ik ontdekt, dat het onderwerp ‘Ongewenste Kinderloosheid‘ nog steeds een taboe blijkt te zijn. Gelukkig wordt er toch steeds meer aandacht aan dit onderwerp besteed. Iets wat ik al een enorme vooruitgang vind.

Ik heb er over getwijfeld om deze blog te schrijven, maar omdat ik weet dat ik niet alleen ben en er nog veel meer mensen zijn die hiermee te maken krijgen, of mensen in hun omgeving, vond ik het toch nodig dit te doen.

Kinderen “krijgen” of “nemen”, zoals sommige mensen het wel eens noemen, is helemaal niet meer zo vanzelfsprekend.

Met dank aan Uitgeverij van Brug, mag ik jullie laten kennismaken met een bijzonder boekje. ‘Het gezicht van kinderloosheid‘.


Het gezicht van kinderloosheid vertelt het verhaal en toont het portret van meer dan twintig vrouwen en mannen, in de leeftijd van 25 tot 50 jaar. Zij zijn ieder op hun eigen manier geconfronteerd met de vruchtbaarheidsproblematiek en de daaruit voortvloeiende ongewenste kinderloosheid. Allen zijn ervaringsdeskundigen die het gevoelige thema ongewenste kinderloosheid uit de anonimiteit willen halen. De interviews geven inzicht in de invloed die de ongewenste kinderloosheid op je leven heeft; op je sociale omgeving, je psyche, je relatie, je lichaam en je toekomst. Door de eerlijke en open benadering van de geïnterviewden biedt ‘Het gezicht van kinderloosheid’ steun aan diegenen die voor hun gevoel in een uitzichtloze situatie verkeren. Deel je verdriet met dit boek. Je bent niet langer de enige! 

In de ervaringsverhalen komen de volgende onderwerpen aan bod: adoptie, eiceldonatie, pleegkinderen, vroeggeboorte, endometriose, PCO-syndroom, onbegrepen onvruchtbaarheid, miskramen, onherstelbare sterilisaties, secundaire kinderloosheid.


Kinderloosheid en mijn verhaal

In 2015 kreeg ik op mijn 27e te horen dat ik baarmoederhalskanker had.
Hoe ik het ontdekte? Puur per toeval, na wat vage klachten naar de huisarts gegaan. In eerste instantie dachten ze dat het alleen nog maar een aantal onrustige cellen waren die lokaal konden worden weggebrand onder plaatselijke verdoving.
Meut als ik ben heb ik direct gezegd dat ik dit soort dingen als vrouw daar beneden niet onder lokale verdoving laat doen.
Op eigen verzoek ben ik volledig onder narcose gegaan en hebben ze een conisatie aan mijn baarmoederhals uitgevoerd. Dit betekent niets meer dan het stukje weefsel met onrustige cellen weg te snijden i.p.v. te branden, wat in eerste instantie de bedoeling was.

Het moeilijkste deel kwam voor mij eigenlijk hier al. Als ik er niet op had gestaan dat ze dit zouden doen onder narcose, had de eerder genoemde ingreep niet voldoende geweest en was ik er misschien niet meer geweest.

Na de operatie ontdekte ze namelijk dat de “onrustige cellen” niet alleen onrustig waren, maar kanker.
En dan ga je het gehele proces in. Alles ging heel snel en binnen twee maanden waren mijn volledige baarmoeder, inclusief ophangbanden en lymfklieren verwijderd. Mijn eierstokken mochten blijven zitten, want na onderzoek bleek ik geen uitzaaiingen te hebben. Geen chemo, geen bestraling. Goddank. Mijn leven bleek gered.

Het lichamelijk herstel van de operatie duurde bij mij vrij lang. Daardoor was er nog geen ruimte om verder te denken dan de dagelijkse dingen.

Een jaar later kwam de klap des te harder aan. Toen de overlevingsstand wat zakte.
Ik zou nooit moeder worden.

Als klein meisje droomde ik al van het moederschap, mijn kindjes hebben ook altijd al een naam gehad. Door de kanker viel deze droom en deze naartoe geleefde toekomst, in duigen. Geen klein hummeltje in mijn armen, geen schoentjes voor Sinterklaas of blije toetjes bij de kerstboom. Geen verhaaltjes voorlezen voor het slapengaan en de wens om te weten of het op mij lijkt of op mijn man.

Veel mensen in mijn omgeving waren zo makkelijk. Veel gehoorde opmerkingen:
– ‘Oh, dan adopteer je toch een kind?’
– ‘Oh, dan neem je toch een draagmoeder?’
– ‘Je kunt altijd nog pleegmoeder worden!’
– ‘Dan neem je er toch een hond bij?’
– ‘Zonder kinderen is ook een lekker leven hoor! Zo leuk zijn kinderen niet altijd!’


Dit. Dit zijn absolute dooddoeners voor iemand die ongewenst kinderloos is.
In deze blog ga ik niet in op het waarom. Een ieder die meer wil weten mag altijd contact met mij opnemen hierover.

Ik voelde mij erg alleen op de wereld. Overal waar ik keek zag ik mensen met kinderen. En het maakte mij jaloers en verdrietig, Soms ook zelfs woedend.
Daarnaast voel(de) ik mij vreselijk als vrouw en als dochter. Ik kan mijn ouders en schoonouders geen kleinkinderen geven. Wat moet mijn man met een vrouw die er niet voor kan zorgen dat onze lijnen verder gaan en dat er iemand is om nog steeds van te houden als we oud en grijs zijn?

Na onderzoek over dit onderwerp online, besefte ik mij dat ik helemaal niet zo alleen ben. Ik ben namelijk niet de enige wie dit overkomt. Ik ben niet de enige moeder zonder kinderen.

Het boekje ‘Het gezicht van kinderloosheid‘ is onder andere het ultieme bewijs. Het bewijs dat er veel vrouwen, en ook mannen, ongewenst kinderloos zijn en dat het heel zwaar en emotioneel is.

En het wordt tijd dat het onderwerp bespreekbaar wordt gemaakt. Niet alleen omdat het steeds vaker voorkomt, maar vooral ook om elkaar te vinden en te weten dat we niet alleen zijn.


Het gezicht van…

Het gezicht van kinderloosheid‘ bevat ervaringsverhalen van vrouwen en mannen die door ziekte of gewoon een lijf dat niet meewerkt, ongewenst kinderloos zijn. Ze vertellen hun emotionele verhalen en delen dit met een ieder die het wil lezen.
Ze laten zien dat je niet alleen bent, dat het een ieder kan overkomen, maar bovenal ook dat het geen taboe is. Er mag over gesproken worden, er zijn lotgenoot groepen.

Het is een boekje dat niet alleen geschikt is voor mensen die hetzelfde is overkomen of overkomt, maar ook voor vrienden en familie van mensen die ongewenst kinderloos zijn.

Het is namelijk heel lastig om het onderwerp bespreekbaar te maken en mensen in de omgeving vergeten al snel dat ongewenste kinderloos altijd een gat en een pijn zal blijven in het leven. Het is niet iets waar je overheen stapt. Of iets dat slijt met de tijd. Het is een rouwproces. Een proces dat er altijd zal zijn. Want ook een oma of een opa zul je niet worden.

Misschien dat de ruwe randen van de pijn uiteindelijk wat verzachten met de tijd. En mede dankzij onder andere dit boekje, kan ik zeggen dat de erkenning en de herkenning heel veel doet in positieve zin.

Wat mij betreft is dit een boekje dat heel veel aandacht mag hebben omdat het zo fijn is om te lezen. Om te weten dat je niet alleen bent. Het geeft houvast en kracht!



Ben jij of ken jij iemand die ongewenst kinderloos is en wil je hierover praten? Dan kun je altijd terecht bij Stichting Freya. Of wanneer je net als ik te maken hebt gehad met gynaecologische kanker: Stichting Olijf.

4 reacties

Laat een antwoord achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Op deze tekst zit copyright!